நானே செஞ்ச பொம்மை

வகுப்பறைச் செயல்பாடுகளில் பொம்மைகள் செய்வதற்கும் ஒரு முக்கியமான இடம் இருக்கிறது. சாக்பீஸ், பென்சில், சார்ட், கலர் பேப்பர், வைக்கோல் என்று கையில் கிடைக்கும் பொருட்களைப் பயன்படுத்தி பொம்மைகள் செய்யலாம் என்று மாணவர்களிடம் சொல்லும்போது, அவர்களின் கற்பனை சிறகுகளை விரிக்கத் தொடங்குகிறது.

ஒவ்வொரு குழந்தையும் தன்னுடைய கற்பனைக்கு ஏற்றவாறு ஒரு பொம்மையை உருவாக்கிக் கொண்டு வரும். ஒரே பொருளைக் கொண்டு செய்தாலும், ஒவ்வொரு பொம்மையும் ஒவ்வொரு விதமாக இருக்கும். அந்தப் பொம்மைகளைக் காட்டிய பிறகுதான் உரையாடல் தொடங்கும்.

ஒரு குழந்தை சொன்னது:

“சார், என்னாலும் பொம்மை செய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கை புதிதாக எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.”

இன்னொரு குழந்தை,

“சார், இப்போது எதைப் பார்த்தாலும் பொம்மை மாதிரியே தெரிகிறது!”

என்றது.

மற்றொரு குழந்தை,

“சார், இனிமேல் நான் எந்தப் பொருளையும் வீணாக்க மாட்டேன். அதில் ஒரு பொம்மை செய்வேன்.”

என்றது.

அப்போது ஒரு மாணவன் சொன்ன வார்த்தைகள் என்னை மிகவும் நெகிழச் செய்தன:

“சார், கடையில் வாங்குகிற பொம்மைகள்தான் சந்தோஷம் கொடுக்கும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் பாருங்கள்… நான் செய்த பொம்மையே எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷத்தைக் கொடுக்கிறது!”

அந்தக் குழந்தையின் கையில் இருந்தது ஒரு சிறிய பொம்மைதான்.

ஆனால் அதன் பின்னால் இருந்தது மிகப் பெரிய கண்டுபிடிப்பு—

படைப்பின் மகிழ்ச்சி.

நாம் வாங்கும் பொருள் நமக்கு மகிழ்ச்சி தரலாம். ஆனால் நாமே உருவாக்கிய ஒரு பொருள் நமக்குள் உருவாக்கும் மகிழ்ச்சி வேறுபட்டது.

அன்று அந்தக் குழந்தைகள் பொம்மைகளை மட்டும் உருவாக்கவில்லை.

“என்னாலும் உருவாக்க முடியும்” என்ற நம்பிக்கையையும் உருவாக்கினார்கள்.