கேள்வி கேட்கும் வகுப்பறை

வகுப்பறை என்றாலே பொதுவாக ஆசிரியர் கேள்வி கேட்பதும், மாணவர்கள் பதில் சொல்வதும்தான் வழக்கம். ஆனால், இந்தச் செயல்பாடு அந்த வழக்கத்தை மாற்றி அமைக்கிறது. இதில் ஆசிரியர் கேள்வி கேட்பதில்லை; மாணவர்களையே கேள்வி கேட்க வைக்கிறோம். “என்ன வேண்டுமானாலும் கேளுங்கள்” என்று சொன்னவுடன் குழந்தைகளின் கேள்விகள் விதவிதமாக வெளிவரத் தொடங்குகின்றன.

“உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும்?”

“நீங்கள் எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?”

“உங்கள் பெயர் என்ன?”

“உங்களுக்குப் பிடித்த உணவு என்ன?”

என்று எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல், எந்தப் பயமும் இல்லாமல், தங்களுக்குத் தோன்றிய கேள்விகளைச் சுதந்திரமாகக் கேட்கத் தொடங்குவார்கள்.

ஆனால், அந்தக் கேள்விகளின் வரிசையில் ஒரு மாணவன் கேட்ட கேள்விதான் இந்தச் செயல்பாட்டின் உச்சம்:

“ஏன் எங்களை கேள்வி கேட்கச் சொல்கிறீர்கள்?”

இந்த ஒரு கேள்வி, அந்தச் செயல்பாட்டின் நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு முக்கியமான தருணமாகிறது. குழந்தை கேள்விக்குப் பதில் தேடுவதைக் கடந்து, கேள்வி கேட்பதற்கான காரணத்தையே கேள்வியாக்குகிறது.

கேள்வி கேட்பது என்பது வெறும் அறிவைப் பெறுவதற்கான வழி மட்டுமல்ல. அது குழந்தையின் தயக்கத்தை உடைக்கிறது; பயத்தைப் போக்குகிறது; சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது; பேசுவதற்கான துணிச்சலை உருவாக்குகிறது.

எனவே, இந்தச் செயல்பாடு ஒரு சாதாரண கேள்வி–பதில் பயிற்சி அல்ல. குழந்தைகள் அடுத்தடுத்த செயல்பாடுகளில் சுதந்திரமாகப் பேசவும், தங்கள் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தவும், மற்றவர்களுடன் இணைந்து செயல்படவும் தேவையான நம்பிக்கையை உருவாக்கும் ஆயத்தநிலைப் பயிற்சி.

ஒரு குழந்தை தயக்கமின்றி ஒரு கேள்வியைக் கேட்கத் தொடங்கும் அந்தத் தருணத்திலேயே,

“நான் பேசலாம்… நான் கேட்கலாம்… என் கேள்விக்கும் மதிப்பு உண்டு”

என்ற நம்பிக்கை அவனுக்குள் பிறக்கத் தொடங்குகிறது.